rozlegał się grochot zsypywanych do wozów kartofli. miejscami orano jeszcze pod siew. stada krów srokatych pasły się na ugorach. długie, popielate zagony rdzawiły się młodą szczotką zbóż wschodzących. to gęsi niby płaty śniegów bieliły się na wytartych, zrudziałych łąkach. krowa gdzieś zaryczała.
tłumaczenia warszawa ogniska się paliły i długie, niebieskie warkocze dymów ciągnęły się nad zagonami.
Wóz zaturkotał albo pług zgrzytnął o kamienie. to cisza znowu obejmowała ziemię na chwilę, że słychać było głuchy bełkot rzeki i turkot młyna, schowanego za wsią, w zbitym gąszczu drzew pożółkłych. to znowu śpiewka się zerwała lub krzyk nie wiadomo skąd powstały leciał nisko, tłukł się po bruzdach i dołach i tonął bez echa w jesiennej szarości, na ścierniskach oprzędzonych srebrnymi pajęczynami, w pustych sennych drogach, nad którymi pochylały się jarzębiny o krwawych, ciężkich głowach. to włóczono role i tuman szarego, przesłonecznionego kurzu podnosił się za bronami, wydłużał i pełzał aż na wzgórze i opadał, a spod niego niby z obłoku wychylał się bosy chłop, z gołą głową, przewiązany płachtą — szedł wolno, nabierał ziarna z płachty i siał ruchem monotonnym, nabożnym i błogosławiącym ziemi, dochodził do końca zagonów, nabierał z worka zboża, nawracał i z wolna podchodził pod wzgórze, że najpierw głowa rozczochrana, potem ramiona, a w końcu już był cały widny na tle słońca z tym samym błogosławiącym ruchem siejby; z tym samym świętym rzutem rozrzucał zboże, co jak złoty pył kolistym wirem padało na ziemię.


Ksiądz szedł coraz wolniej, czasem przystawał, aby odetchnąć, to znowu obejrzał się na swoje siwki, to przyglądał się chłopakom, obtłukującym kamieniami ogromną gruszę, aż hurmem przybiegli do niego i chowając ręce za siebie całowali w rękaw sutanny. Pogładził ich po głowach i rzekł upominająco: — Nie łamcie ino gałęzi, bo na bezrok gruszek mieć nie będziecie. — My nie rzucalim na gruszki, ino że tam jest gapie gniazdo — ozwał się śmielszy. Ksiądz się uśmiechnął dobrotliwie i zaraz znowu przystanął przy kopaczach. — Szczęść Boże w robocie! — Boże zapłać, dziękujemy! — odpowiedzieli razem, prostując się, i ruszyli wszyscy do ucałowania rąk dobrodzieja kochanego. — Pan Bóg dał latoś urodzaj na kartofle, co? — mówił wyciągając otwartą tabakierkę do mężczyzn — brali sumiennie i z szacunkiem w szczypty, nie śmiejąc przy nim zażywać. — Juści, kartofle kiej kocie łby i dużo pod krzami. — Ha, to świnie zdrożeją, bo jaki taki chciał będzie wsadzać do karmika. — Już i tak drogie; na zarazę latem wyginęły, a i do Prus kupują.
Reymont, Chłopi tłumaczenia warszawa fragment 80