Nadwzroczność to wada mająca wpływ na jakość widzenia z bliska. Jest to niezwykle rozpowszechniony problem: uważa się, że aż 50% wszystkich osób korzystających z form korekcji wzroku (okulary, soczewki kontaktowe, itp.) ma nadwzroczność. Wada ta nazywana jest tez „hypermetropią”. Zamazany obraz, zwłaszcza podczas patrzenia z bliska, oraz trudności z dłuższym czytaniem. Wada może być także przyczyną bólów głowy i podrażnienia spojówki. Nadwzroczność jest z natury dziedziczna i najczęściej przejawia się we wczesnym dzieciństwie, chociaż może się nie objawiać przez wiele lat.
Może także cofnąć się lub nie zostać wykryta dzięki skompensowaniu akomodacji i ujawnić się, dopiero gdy soczewka nie jest już w stanie „nadrabiać” braków. Gałka oczna jest krótsza bądź przy prawidłowej długości gałki rogówka jest mniej zakrzywiona niż normalnie. Z tego powodu światło pada z tyłu, za siatkówką zamiast bezpośrednio na nią. W takim przypadku, jeśli wada nie jest zbyt duża, soczewka jest w stanie
zrekompensować
nieprawidłowości
w akomodacji
poprzez mechanizm ogniskowania,
co zapewnia prawidłowe widzenie zarówno z małej jak i dużej odległości. Taki sposób akomodacji wymaga jednak ogromnego wysiłku.
W poważniejszych przypadkach, lub gdy naturalna zdolność ogniskowania soczewki
stopniowo wraz z wiekiem zanika (patrz rozdział o starowzroczności), nadwzroczność
uniemożliwia prawidłowe, ostre widzenie zarówno z bliska jak i z daleka. W przypadku dzieci nadwzroczność występuje często wraz z zezem zbieżnym. Działanie
i
korekcję
wady przedstawia rysunek gdzie okulary z soczewką skupiającą zmieniają kąty padania promieni świetlnych skupianych przez
rogówkę
i soczewkę tak aby padały bezpośrednio na siatkówce.