On sam sławy posiadacz, a prawem dziedzicznym,
Bo się przodków szeregiem zaszczycając licznym,
Pomimo Niesieckiego sławny antenaty
Stryjeczne i cioteczne licząc majestaty,
Tam gdzie słońce zapada, gdzie powstaje zorza,
Sławny z dzieł, z krwi, z talentów od morza do morza. Co druk głosi, to prawda: od czegoż by służył? Płaci on
tłumacz przysięgły wielkim mężom, w czym się świat zadłużył. Płaci sławą, a że się wszystko w świecie płaci, Głupi możny, głodnego gdy mędrca bogaci, Staje się jeszcze większym i mędrszym nad niego. Po sławie cóż nad zdrowie jest pożądańszego? A może i przed sławą? To dobro jedyne. Cóż po tym, w życiu niezdrów, że po śmierci słynę, Co mi po dobrym mieniu, gdy użyć nie mogę, Co po wszystkim, gdy słabość wznieca śmierci trwogę.
Tam, kędy zdrowia nie masz, jaki zysk powabi?
Rycerstwo króci życie, mądrość zmysły słabi,
Praca siły wywnętrza, skrzętność zbyt zaprząta,
Wszędzie gorycz w pośrodku korzyści się pląta;
Zgoła w zysku bez zdrowia musiemy szkodować.
Jakże siły utrzymać? Jak czerstwość zachować?
Próżno krzyczy Hipokrat, próżno Galen szepta,
Głupstwo, głupstwo, o bracia, jedyna recepta!
Skarbie nie dość wielbiony! Choć wielu bogacisz,
Nie przebierzesz się nigdy, ceny nie utracisz. Obdarzasz, lecz niewdzięcznych; choć miła spuścizna, Głupców tłumy niezmierne, a nikt się nie przyzna, Wszyscy mądrzy — nikt siebie prawdziwie nie widzi, Czym nie jest, tym być pragnie, czym jest, tym się brzydzi. Pełno w świecie obłudy, wkrada się i w fraszki. Wewnątrz skryta osoba, z wierzchu same maszki. Zrzućmy je, niech odkrycie głupstwo światem włada, Sławę, honor, bogactwa, rozkoszy posiada. Czemuż się szczęścia wstydzić? — Dzień po nocy wschodzi, Zrzucił świat uprzedzenia, wiek złoty się rodzi. Niechaj mądrość, jakie chce, przepisy stanowi, Próżne są. — Mądrzy sławni, ale głupi zdrowi”.