Formacje cenowe można rozpoznawać również na wykresach punk- towo-symbolicznych. Najczęściej spotykane przedstawia diagram 11.7. Jak widać, nie różnią się one znacznie od formacji charakterystycz- nych dla wykresów słupkowych. Większość formacji to wariacje po- dwójnych i potrójnych szczytów oraz den, głowy i ramion, „V" i od- wróconych ,y" oraz spodków. W fachowej literaturze poświęconej wy- kresom punktowo-symbolicznym pojawia się bardzo często określe- nie „punkt podparcia". Jest to wyraźna strefa konsolidacji, występują- ca po znacznej zwyżce lub zniżce, która kształtuje podstawę akumu- lacyjną lub szczyt dystrybucyjny.
W przypadku podstawy dolna część strefy poddawana jest powtarzającym się testom przerywanym przez średnioterminowe wzrosty cen. Punkt podparcia często przybiera wygląd podwójnego lub potrójnego dna. Formowanie podstawy jest zakończone z chwilą wybicia ponad szczyt strefy konsolidacji. Odwrócone formacje o wyraźnym wymiarze poziomym można mie- rzyć bardzo łatwo. Z kolei formacja „V", ze względu na brak większej horyzontalnej strefy cenowej, nie jest łatwa do zmierzenia. Zaciem- nione kratki na przykładowych wykresach umieszczonych w diagra- mie 11.7 przedstawiają zalecane poziomy kupna i sprzedaży. Zwróćmy uwagę, że momenty wejścia zazwyczaj zbiegają się w czasie z ponow- ną próbą pokonania linii wsparcia w przypadku podstawy lub linii oporu w przypadku szczytu, momentów wybicia oraz przełamania linii trendów.